Beoordelingen

Vandaag was het weer zover, ik kreeg weer een beoordeling over mijn kennis, houding e.d. voor mijn co-schap urologie. Vol goede moed ga ik zitten op de stoel naast mijn beoordelaar, ik heb er wel een redelijk gevoel over. Het is niet mijn vakgebied maar ik doe goed mijn best dus een beetje positiviteit moet er wel inzitten lijkt mij. Maar helaas kwam ik er al snel achter dat dit iets te hoopvol was.

Mijn grootste probleem is dat is geen professionele attitude heb, dat wel zeggen hij is er wel maar niet goed genoeg. "Maar dat valt aan te leren"volgens mijn beoordelaar. Nou daar zit je dan, maandagmiddag op een stoeltje naast iemand die zegt dat je eigenlijk niet goed omgaat met mensen, want daar kwam het op neer. Er werd een voorbeeld aangehaald waarbij ik tegen de patiënt vertelde dat we hem nog even moesten plagen met nog een rectaal toucher (voor de leken onder ons met een gehandschoende vinger in de anus voelen naar o.a. prostaat), en dat dat nog wel eens vervelend kon zijn. Ik had dit niet mogen zeggen want hierdoor zou de patiënt zich juist extra gespannen voelen. Ik was mij van geen kwaad bewust, omdat ik mijn opleiding juist wordt verteld dat je de patiënt moet voorbereiden op een dergelijk onderzoek. Blijkbaar is het toch fout aangeleerd.....

Na dit alles aangehoord te hebben vroeg ik om tips ter verbetering van mijn professionele attitude werd het even stil. Toen kwam het antwoord dat ik mijn "voelsprieten uit moest steken"of te wel: ik moet beter aanvoelen hoe de dingen overkomen die ik zeg. Ik was met stomheid geslagen dit is namelijk de eerste keer dat mij verteld wordt dat ik eigenlijk niet empathisch genoeg ben. Al hoewel dat is de tweede keer, want tijdens mijn psychiatriestage werd het ook al eens gezegd, en ook dit begreep ik niet. Zeker omdat de voorbeelden nergens op slaan! Mag niet zeggen dat iets pijnlijk kan zijn; heb weinig begrip voor de patiënt... Tja weet niet hoor, ik stuur niet iemand met de mededeling dat die kanker heeft het riet in en volgende week komt u maar terug voor O.K.
En ik in vorige stages juist gehoord heb dat ik een vak moet kiezen waarbij ik veel patiëntcontact heb en veel met mensen moet praten, omdat het sociale aspect van het beroep mij goed ligt. Ik kon juist goed omgaan met mensen, en legde de dingen duidelijk uit en begreep ook voor de patiënt waar de pijnlijke angel zat.

Ik weet het niet meer hoor! Geloof dat de chirurgie vakgroepen iets anders verstaan onder empathie en omgaan met de patiënt dan ik.... Gelukkig heb ik nu niet de ambitie om chirurg te worden!