Ik heb het gedaan!

Jawel ik heb het gedaan: ik heb mezelf opgegeven voor de 4 mijl van Groningen. En voor alle duidelijkheid dat is ruim 6 km hardlopen! Ik twijfelde al heel lang, ik wilde iets sportiefs doen en de sportschool is niets voor mij, ook teamsport is niet aan mij besteed. Maar na ruim een jaar geleden ook al eens verwoede pogingen gedaan te hebben om een hardloopschema te gaan volgen(jawel ik heb geloof ik twee of drie lesjes gedaan) heb ik nu toch maar eens besloten om door te zetten. Ik heb het totaal anders aangepakt. Viavia hoorde ik dat je online een podcast kan downloaden met hardloopschema's, dit is ingesproken voor een Vlaamse dame (Evy) en zij heeft het programma start to run. En deze lieve Vlaamse mevrouw helpt mij nu mijn conditie op te bouwen. Ze heeft er goede muziek bij en geeft precies aan wanneer ik moet hardlopen en wanneer ik even rustig mag uitpuffen(wel door blijven lopen!). Ondertussen moedigt ze me nog aan ook! De ideale coach dus.
Maar sporten zonder doel is ook wel een beetje duf dus ik moest en zal een doel vinden. Toen vertelde een vriendin van mij dat ik de 4 mijl wel kon gaan lopen, om dan toch maar een doel te hebben. Ik ben daar toch een nachtje of twee over gaan slapen en heb maar bedacht dat dat wel een goede zet was. Dus vanavond heb ik mij opgegeven en sta ik helaas nog op de reservelijst. Maar dat kan natuurlijk altijd nog veranderen! En ondertussen ga ik het hardlopen nog leuk vinden ook! Ik ben helemaal trots op mezelf dat ik het nu al voor elkaar krijg om 3 minuten achter elkaar aan hard te gaan lopen, iets wat ik nog nooit in mijn volwassen leven bereikt heb. Kan je nagaan hoe ik me voel als ik straks de 4 mijl uit kan lopen!

Maar de 4 mijl is pas in oktober, dus tot die tijd hard trainen, zorgen dat ik geen blessure krijg en gewoon lekker bezig gaan. En als ik het virus echt te pakken krijg, wie weet wat ik dan nog meer ga lopen. En dan komen natuurlijk alle attributen om de hoek kijken. Ik houd je op de hoogte!

Het is de nachtmerrie van elke dochter: lijken op je moeder. Als kind vond ik het altijd vreselijk als er tegen mij gezegd werd dat ik op mijn moeder leek. Dat was volgens mij absoluut niet zo want: ik was groter, had een heel ander gezicht dan haar en mijn karakter is ook nog eens totaal anders. Maar steeds vaker hoor ik om me heen dat ik precies zo ben zoals mijn moeder. Dezelfde trekken in het gezicht, dezelfde manier van praten en dezelfde manier van handelen. Het idiote is dat ik dat nooit zo gezien heb. Mijn moeder is een stuk rustiger dan ik en lang niet zo hard als ik. Ja het moet gezegd worden, ben toch best wel een harde tante.... Maar blijkbaar is mijn moeder vroeger net zo geweest als dat ik nu ben. Heel apart omdat mee te krijgen.

Qua uiterlijk zie ik de gelijkenis ook niet, maar tijdens mijn stage werd dat pijnlijk duidelijk. Ik loop stage in Sneek en op de afdeling dermatologie werkt iemand die mijn moeder al jaren kent, en haar dus ook kende toen ze net zo oud was als ik nu. Ik kom daar de koffieruimte binnen, zou me netjes voorstellen zoals het een co betaamd, wordt er even gezegd dat dat totaal niet nodig is want : "je bent precies je moeder, ik weet allang wie je bent."Oké dat is dan ook weer duidelijk. Je kent mij verder alleen als baby maar weet wel wie ik ben omdat ik dus sprekend op mama lijk... Eng hoor.

En nu kom ik er ook achter in het huishouden dat ik net zo ben als mijn moeder, en oh wat heb ik dat vervloekt toen ik nog thuiswoonde. Dan hielp ik mijn moeder met de was op te vouwen, en dan in het specifiek de handdoeken, dat moest dan op een dusdanige manier dat als het niet goed ging zij of zelf de handdoeken op haar manier opvouwde of ik moest het gaan opvouwen zoals zij dat wilde. Ik vond dat natuurlijk absoluut niet nodig want zo paste het toch ook in de kast? Nu ik samenwoon merk ik dat ik het dus ook op precies dezelfde manier opgevouwen wil hebben en als me het dan niet zint( niet op mijn manier red.) dan sommeer ik eigenlijk mijn vriend om het alsnog op mijn manier te gaan doen. Ik betrapte mezelf er laatst op en toen dacht ik: "nee, geloof dat ik het maar zo in de kast moet laten zitten. Het staat niet netjes maar alles ligt in de kast en hij helpt me tenminste mee met de was te doen. Dus ik moet niet zo zeuren."Maar elke keer als ik dan die kast open trek dan beginnen mijn handen te jeuken! Ik moet mezelf bedwingen om het niet alsnog zelf te gaan doen!

Kort om ik ben dus gewoon net als mijn moeder, hoe hard ik vroeger ook riep het nooit te worden! En eigenlijk ben ik er nog trots op ook, want het is me toch een geweldige vrouw!