Het is de nachtmerrie van elke dochter: lijken op je moeder. Als kind vond ik het altijd vreselijk als er tegen mij gezegd werd dat ik op mijn moeder leek. Dat was volgens mij absoluut niet zo want: ik was groter, had een heel ander gezicht dan haar en mijn karakter is ook nog eens totaal anders. Maar steeds vaker hoor ik om me heen dat ik precies zo ben zoals mijn moeder. Dezelfde trekken in het gezicht, dezelfde manier van praten en dezelfde manier van handelen. Het idiote is dat ik dat nooit zo gezien heb. Mijn moeder is een stuk rustiger dan ik en lang niet zo hard als ik. Ja het moet gezegd worden, ben toch best wel een harde tante.... Maar blijkbaar is mijn moeder vroeger net zo geweest als dat ik nu ben. Heel apart omdat mee te krijgen.

Qua uiterlijk zie ik de gelijkenis ook niet, maar tijdens mijn stage werd dat pijnlijk duidelijk. Ik loop stage in Sneek en op de afdeling dermatologie werkt iemand die mijn moeder al jaren kent, en haar dus ook kende toen ze net zo oud was als ik nu. Ik kom daar de koffieruimte binnen, zou me netjes voorstellen zoals het een co betaamd, wordt er even gezegd dat dat totaal niet nodig is want : "je bent precies je moeder, ik weet allang wie je bent."Oké dat is dan ook weer duidelijk. Je kent mij verder alleen als baby maar weet wel wie ik ben omdat ik dus sprekend op mama lijk... Eng hoor.

En nu kom ik er ook achter in het huishouden dat ik net zo ben als mijn moeder, en oh wat heb ik dat vervloekt toen ik nog thuiswoonde. Dan hielp ik mijn moeder met de was op te vouwen, en dan in het specifiek de handdoeken, dat moest dan op een dusdanige manier dat als het niet goed ging zij of zelf de handdoeken op haar manier opvouwde of ik moest het gaan opvouwen zoals zij dat wilde. Ik vond dat natuurlijk absoluut niet nodig want zo paste het toch ook in de kast? Nu ik samenwoon merk ik dat ik het dus ook op precies dezelfde manier opgevouwen wil hebben en als me het dan niet zint( niet op mijn manier red.) dan sommeer ik eigenlijk mijn vriend om het alsnog op mijn manier te gaan doen. Ik betrapte mezelf er laatst op en toen dacht ik: "nee, geloof dat ik het maar zo in de kast moet laten zitten. Het staat niet netjes maar alles ligt in de kast en hij helpt me tenminste mee met de was te doen. Dus ik moet niet zo zeuren."Maar elke keer als ik dan die kast open trek dan beginnen mijn handen te jeuken! Ik moet mezelf bedwingen om het niet alsnog zelf te gaan doen!

Kort om ik ben dus gewoon net als mijn moeder, hoe hard ik vroeger ook riep het nooit te worden! En eigenlijk ben ik er nog trots op ook, want het is me toch een geweldige vrouw!