Vrouwen aan de top

Er moet mij nu toch iets van het hart. De laatste weken wind ik mij namelijk enorm op. Ik erger me groen en geel aan de berichtgeving over vrouwen aan de top. Want volgens ons kabinet moeten over een x aantal jaren er veel vrouwen zitten in de top van bedrijven, maar liefst 30%! Ik als vrouw, toch redelijk hoog opgeleid, goed bezig met mijn toekomst vind dit dus onzin. Ja je leest het goed, ik vind dit belachelijk! Waarom moet je een quotum stellen om vrouwen aan de top van bedrijven te krijgen? Dat moet toch uit de vrouwen zelf komen? Nu worden er straks vrouwen gezocht om die functies te bezetten zonder te kijken of zij geschikt is voor deze functie. Niet de beste voor de functie, maar een vrouw die deze functie wil opvullen. Waar gaat dit heen? Als werkgever wil je toch de beste persoon voor de functie, ongeacht het geslacht? Door bedrijven te dwingen voor vrouwen te kiezen, worden we alleen maar bestempeld als zwak. Want we hebben hulp nodig vanuit de overheid om op zo'n functie te komen en blijken dus niet zelf over voldoende capaciteit te beschikken om er zelfstandig te komen.
En bovendien willen de vrouwen dat wel? Er is net een onderzoek geweest naar werkende vrouwen en dan blijkt het gros partime te werken en maar 10% van die vrouwen zou wel meer willen werken. Maar de meesten willen dus helemaal niet meer werken, en hebben waarschijnlijk ook geen ambitie voor een eventuele bestuursfunctie. En binnen de zakenwereld is het nog steeds niet geaccepteerd dat je partime werkt, ongeacht of je man of vrouw bent. Papadag is echt nog steeds niet hip hoor, terwijl toch best veel mannen dat willen.

Waarschijnlijk krijg ik nu elke feministe over mij heen: je maakt alles kapot wat er is opgebouwd. Wij vrouwen hebben ook recht op zo'n positie. Nee, je hebt niet het recht, je moet het recht verdienen en niet krijgen.

Maar waar ik nu helemaal klaar mee ben is dat elke zichzelf respecterende beroepsgroep een vereniging heeft voor de vrouwen vaak met vakblad/lijfblad. Bij mijn beroepsgroep is dat de vereniging voor vrouwelijke artsen, met als lijfblad VAMP(vrouwelijke artsen met power). Jaja, ik kots daarvan. Hiermee benadrukken we dus dat we anders zijn dan mannen en dat we dus ook anders behandeld moeten worden, want ja we zijn vrouw..... Daar krijg je echt geen gelijkwaardigheid mee! Integendeel zelfs. Het irriteert mensen, mannen en vrouwen. We zijn gelijkwaardig aan elkaar,niet gelijk, en dat worden we ook nooit (kijk maar eens naar ons DNA XX vs XY daar begint het dus al).

Waarom gaan we niet naar een systeem waar iedereen die geschikt is voor een functie deze zou kunnen vervullen? Ongeacht geslacht, leeftijd, geloofsovertuiging, seksuele geaardheid of noem het maar op!

Nee het echte feminisme van nu is niets voor mij. Maar het is wel goed dat onze moeders en oma's gestreden hebben voor gelijke rechten voor vrouwen en mannen. Maar dat is iets anders dan waar er nu voor wordt gestreden. Dat waren rechten als zelf mogen beslissen over je lijf en je leven. Nu gaat het over dat je voorrang hebt voor een bepaalde functie omdat je vrouw bent. Nee dat gaat er bij mij niet in. Dat moet je verdienen, dat moeten mannen tenslotte ook!

Telefoon

Zo na weer een maand van stilte volgt weer eens een blog, dit maal een zwaar gefrustreerde blog kan ik je wel melden.

Goed vorig jaar heb ik per ongeluk mijn telefoon zwemles gegeven in de wc en helaas heeft deze het niet overleefd. Mijn zusje was zo lief voor mij om haar reserve telefoon uit te lenen aan mij. Want het zou immers maar voor een jaar zijn ( ja dat krijg je met 2-jarig abonnement...). Dus ik dacht deze week, zo nog even een maandje of 2 dan kan ik alvast om een nieuwe telefoon want het abonnement loopt af in januari. Komt goed uit, kom ik ook eens van die belachelijk hoge kosten af....
Tja en dat had ik nu net even verkeerd gedacht. Ik bel vanmorgen met de Hi om te vragen hoe lang mijn abonnement nu eigenlijk nog loopt en dat blijkt nog te zijn tot maart 2010!!!(ja dat is dus nog 3/4 jaar) Ik vroeg haar hoe dit kon omdat ik al vanaf januari 2008 bij hun een abonnement heb waarop zij mij vertelde: "mevrouw dat is een 0 euro abonnement en daar geld dat contract niet voor."Het komt er dus op neer omdat ze bij Hi een fout hebben gemaakt met het nummer overzetten (zouden ze doen maar waren ze vergeten dus ging mijn abonnement klaarblijkelijk niet in (wist ik dus niet.....)) moet ik dus nu nog langer aan het abonnement vast zitten. En dat is balen.

Want: de ING (sorry voor alle merken die voorbij komen) heeft nu een aanbieding samen met t-mobile voor een Iphone en dat zag ik wel zitten. Hartstikke voordelig en ik krijg een nieuwe telefoon en ook nog eens een goedkoper abonnement. Wat wilde ik nog meer! Nou dat gaat dus nu mooi niet door, want de Hi doet een beetje moeilijk. En ja ik weet dat ze de regels volgen hoor, echt waar, maar ik betaal me nu suf en maak niet eens mijn belminuten op ook! Ik mag deze maand voor geloof ik 100 euro verbellen ( ja echt waar!). Nou kan ik redelijk bellen hoor maar dat krijg ik er niet door heen. Dus er moet een oplossing komen voor dit probleem en die moet ik nog even gaan bedenken.... Want dit gaat wel een beetje heel erg ver. Ook omdat de reservetelefoon heel langzaam aan het overlijden is....

Beoordelingen

Vandaag was het weer zover, ik kreeg weer een beoordeling over mijn kennis, houding e.d. voor mijn co-schap urologie. Vol goede moed ga ik zitten op de stoel naast mijn beoordelaar, ik heb er wel een redelijk gevoel over. Het is niet mijn vakgebied maar ik doe goed mijn best dus een beetje positiviteit moet er wel inzitten lijkt mij. Maar helaas kwam ik er al snel achter dat dit iets te hoopvol was.

Mijn grootste probleem is dat is geen professionele attitude heb, dat wel zeggen hij is er wel maar niet goed genoeg. "Maar dat valt aan te leren"volgens mijn beoordelaar. Nou daar zit je dan, maandagmiddag op een stoeltje naast iemand die zegt dat je eigenlijk niet goed omgaat met mensen, want daar kwam het op neer. Er werd een voorbeeld aangehaald waarbij ik tegen de patiënt vertelde dat we hem nog even moesten plagen met nog een rectaal toucher (voor de leken onder ons met een gehandschoende vinger in de anus voelen naar o.a. prostaat), en dat dat nog wel eens vervelend kon zijn. Ik had dit niet mogen zeggen want hierdoor zou de patiënt zich juist extra gespannen voelen. Ik was mij van geen kwaad bewust, omdat ik mijn opleiding juist wordt verteld dat je de patiënt moet voorbereiden op een dergelijk onderzoek. Blijkbaar is het toch fout aangeleerd.....

Na dit alles aangehoord te hebben vroeg ik om tips ter verbetering van mijn professionele attitude werd het even stil. Toen kwam het antwoord dat ik mijn "voelsprieten uit moest steken"of te wel: ik moet beter aanvoelen hoe de dingen overkomen die ik zeg. Ik was met stomheid geslagen dit is namelijk de eerste keer dat mij verteld wordt dat ik eigenlijk niet empathisch genoeg ben. Al hoewel dat is de tweede keer, want tijdens mijn psychiatriestage werd het ook al eens gezegd, en ook dit begreep ik niet. Zeker omdat de voorbeelden nergens op slaan! Mag niet zeggen dat iets pijnlijk kan zijn; heb weinig begrip voor de patiënt... Tja weet niet hoor, ik stuur niet iemand met de mededeling dat die kanker heeft het riet in en volgende week komt u maar terug voor O.K.
En ik in vorige stages juist gehoord heb dat ik een vak moet kiezen waarbij ik veel patiëntcontact heb en veel met mensen moet praten, omdat het sociale aspect van het beroep mij goed ligt. Ik kon juist goed omgaan met mensen, en legde de dingen duidelijk uit en begreep ook voor de patiënt waar de pijnlijke angel zat.

Ik weet het niet meer hoor! Geloof dat de chirurgie vakgroepen iets anders verstaan onder empathie en omgaan met de patiënt dan ik.... Gelukkig heb ik nu niet de ambitie om chirurg te worden!

Ik heb het gedaan!

Jawel ik heb het gedaan: ik heb mezelf opgegeven voor de 4 mijl van Groningen. En voor alle duidelijkheid dat is ruim 6 km hardlopen! Ik twijfelde al heel lang, ik wilde iets sportiefs doen en de sportschool is niets voor mij, ook teamsport is niet aan mij besteed. Maar na ruim een jaar geleden ook al eens verwoede pogingen gedaan te hebben om een hardloopschema te gaan volgen(jawel ik heb geloof ik twee of drie lesjes gedaan) heb ik nu toch maar eens besloten om door te zetten. Ik heb het totaal anders aangepakt. Viavia hoorde ik dat je online een podcast kan downloaden met hardloopschema's, dit is ingesproken voor een Vlaamse dame (Evy) en zij heeft het programma start to run. En deze lieve Vlaamse mevrouw helpt mij nu mijn conditie op te bouwen. Ze heeft er goede muziek bij en geeft precies aan wanneer ik moet hardlopen en wanneer ik even rustig mag uitpuffen(wel door blijven lopen!). Ondertussen moedigt ze me nog aan ook! De ideale coach dus.
Maar sporten zonder doel is ook wel een beetje duf dus ik moest en zal een doel vinden. Toen vertelde een vriendin van mij dat ik de 4 mijl wel kon gaan lopen, om dan toch maar een doel te hebben. Ik ben daar toch een nachtje of twee over gaan slapen en heb maar bedacht dat dat wel een goede zet was. Dus vanavond heb ik mij opgegeven en sta ik helaas nog op de reservelijst. Maar dat kan natuurlijk altijd nog veranderen! En ondertussen ga ik het hardlopen nog leuk vinden ook! Ik ben helemaal trots op mezelf dat ik het nu al voor elkaar krijg om 3 minuten achter elkaar aan hard te gaan lopen, iets wat ik nog nooit in mijn volwassen leven bereikt heb. Kan je nagaan hoe ik me voel als ik straks de 4 mijl uit kan lopen!

Maar de 4 mijl is pas in oktober, dus tot die tijd hard trainen, zorgen dat ik geen blessure krijg en gewoon lekker bezig gaan. En als ik het virus echt te pakken krijg, wie weet wat ik dan nog meer ga lopen. En dan komen natuurlijk alle attributen om de hoek kijken. Ik houd je op de hoogte!

Het is de nachtmerrie van elke dochter: lijken op je moeder. Als kind vond ik het altijd vreselijk als er tegen mij gezegd werd dat ik op mijn moeder leek. Dat was volgens mij absoluut niet zo want: ik was groter, had een heel ander gezicht dan haar en mijn karakter is ook nog eens totaal anders. Maar steeds vaker hoor ik om me heen dat ik precies zo ben zoals mijn moeder. Dezelfde trekken in het gezicht, dezelfde manier van praten en dezelfde manier van handelen. Het idiote is dat ik dat nooit zo gezien heb. Mijn moeder is een stuk rustiger dan ik en lang niet zo hard als ik. Ja het moet gezegd worden, ben toch best wel een harde tante.... Maar blijkbaar is mijn moeder vroeger net zo geweest als dat ik nu ben. Heel apart omdat mee te krijgen.

Qua uiterlijk zie ik de gelijkenis ook niet, maar tijdens mijn stage werd dat pijnlijk duidelijk. Ik loop stage in Sneek en op de afdeling dermatologie werkt iemand die mijn moeder al jaren kent, en haar dus ook kende toen ze net zo oud was als ik nu. Ik kom daar de koffieruimte binnen, zou me netjes voorstellen zoals het een co betaamd, wordt er even gezegd dat dat totaal niet nodig is want : "je bent precies je moeder, ik weet allang wie je bent."Oké dat is dan ook weer duidelijk. Je kent mij verder alleen als baby maar weet wel wie ik ben omdat ik dus sprekend op mama lijk... Eng hoor.

En nu kom ik er ook achter in het huishouden dat ik net zo ben als mijn moeder, en oh wat heb ik dat vervloekt toen ik nog thuiswoonde. Dan hielp ik mijn moeder met de was op te vouwen, en dan in het specifiek de handdoeken, dat moest dan op een dusdanige manier dat als het niet goed ging zij of zelf de handdoeken op haar manier opvouwde of ik moest het gaan opvouwen zoals zij dat wilde. Ik vond dat natuurlijk absoluut niet nodig want zo paste het toch ook in de kast? Nu ik samenwoon merk ik dat ik het dus ook op precies dezelfde manier opgevouwen wil hebben en als me het dan niet zint( niet op mijn manier red.) dan sommeer ik eigenlijk mijn vriend om het alsnog op mijn manier te gaan doen. Ik betrapte mezelf er laatst op en toen dacht ik: "nee, geloof dat ik het maar zo in de kast moet laten zitten. Het staat niet netjes maar alles ligt in de kast en hij helpt me tenminste mee met de was te doen. Dus ik moet niet zo zeuren."Maar elke keer als ik dan die kast open trek dan beginnen mijn handen te jeuken! Ik moet mezelf bedwingen om het niet alsnog zelf te gaan doen!

Kort om ik ben dus gewoon net als mijn moeder, hoe hard ik vroeger ook riep het nooit te worden! En eigenlijk ben ik er nog trots op ook, want het is me toch een geweldige vrouw!

1600 euro

Na weken van stilte dan toch maar weer een bericht van mij. De afgelopen weken is het schrijven toch een beetje der bij in geschoten en dat is natuurlijk zonde!

Maar ik zat nu achter de computer voor het bijhouden van de administratie, iets wat voor een student natuurlijk afschuwelijk is. Want elke maand kom je er weer achter dat al het geld dat je krijgt van de IB-groep en de bijdrage van je ouders nooit genoeg is. Je houdt, zoals Loesje dat altijd erg mooi zei, altijd een stuk van de maand over aan het einde van je geld. Meestal viel dit probleem nog wel op te lossen met het salaris dat halverwege de maand werd bijgeschreven, maar ook dit welkome extraatje is verdwenen sinds ik gestopt ben met werken.... Nu mag ik natuurlijk nog niet klagen, want ik leef nog netjes boven de maatstaf van de bijstand en beknibbelen op het eten hoef ik natuurlijk ook weer niet. Nee de voedselbank komt er nog lang niet aan te pas. Mocht het echt zo ernstig zijn dan kan ik er altijd nog voor kiezen om alles van een C-merk te kopen, niet meer wekelijks naar de bakker te gaan voor brood en allerlei andere lekkere dingen en mijn lekkere iets duurdere wijn gewoon te laten staan. Maar die bezuinigingen gaan mij toch echt iets te ver. Dus je moet creatief omgaan met je geld, en dat is iets wat mij mateloos irriteert.
Ik werk me op dit moment het schompes in een ziekenhuis, ben elke dag laat thuis, betaal me scheel aan collegegeld (iedere student weet dat dit bijna 1600 euro per jaar is.....) en ik krijg voor het werk in het ziekenhuis niet eens iets betaald! Ja het is echt godgeklaagd! Want echt onderwijs krijg je niet meer op de universiteit maar ik betaal nog wel 1600 euro per jaar om toegang te krijgen tot Nestor en tot mijn mailbox. Want tentamens maken die ik niet eens echt meer, ja oké als je de vier voortgangtoetsen per jaar mee telt.... Ik snap ook wel weer dat de ziekenhuizen voor alle co-assistenten geen salaris kunnen betalen en dat hoeft ook niet, maar het zou toch prettig zijn dat ik als arme student die bijna geen college meer volgt iets van korting krijgt op het collegegeld? Al is het maar de helft. Dat scheelt al weer 800 euro op jaarbasis. En daar kom je dan precies weer de maand mee rond!

Bij deze dus verzoek aan onze minister: "Als u er nu eens voor zorgt dat we maar de helft of minder collegegeld hoeven te betalen hoor je ons niet meer piepen over een salaris of stagevergoeding die we hebben willen voor de co-schappen." Lijkt me toch best een simpel en zeer wijs besluit!

Ondertussen ga ik verder met mijn administratie en hopen dat ik volgende maand toch net iets beter uit kom!

Je hebt van die dagen....

Je hebt van die dagen dat alles mis gaat, en vandaag is dus zo'n dag. Het begon allemaal goed, mooi op tijd uit bed alles stond klaar om weg te gaan. Maar toen begon de hele ellende. Ik wist dat ik het sleuteltje van mij slot kwijt was, aangezien het een los slot was kon ik nog wel gebruik maken van mijn fiets. Dus ik mijn andere slot proberen; geen beweging in te krijgen natuurlijk. Vriendlief een beetje lief aankijken of ik dan zijn slot mocht lenen. Nou dat mocht wel, maar dan moest ik zijn fiets wel naar binnen slepen.... (ja en bedankt!) Dus dat gedaan. Tijdens het fietsen ontdek ik dat mijn bandje wel heel erg leeg begint te worden. Was ik vergeten het opzetstukje van het ventiel af te draaien. Ja als er dan te veel druk op komt te staan dan loopt ie leeg. Dus halverwege snel dat ding er weer afgedraaid en verder gefietst.
Kom ik aan in Sneek, met de auto hoor fietsje zit achter in de auto, fiets in de stalling gezet, snel band opgepompt en door naar de co-kamer. Bedenk ik mij ineens waar ik toch mijn koffiebeker heb neegezet. Blijk ik die toch perongeluk op de auto te hebben laten staan! Jaja het gaat weer lekker dus. Kon ik weer naar buiten om de beker te halen.

Eenmaal op de poli aangekomen val ik tot drie keer toe bijna van mijn krukje, loop ik tegen deuren op en ga zo maar door. Laten we hopen dat dit niet een trend is die zich tot morgen doorzet!