Vrouwen aan de top

Er moet mij nu toch iets van het hart. De laatste weken wind ik mij namelijk enorm op. Ik erger me groen en geel aan de berichtgeving over vrouwen aan de top. Want volgens ons kabinet moeten over een x aantal jaren er veel vrouwen zitten in de top van bedrijven, maar liefst 30%! Ik als vrouw, toch redelijk hoog opgeleid, goed bezig met mijn toekomst vind dit dus onzin. Ja je leest het goed, ik vind dit belachelijk! Waarom moet je een quotum stellen om vrouwen aan de top van bedrijven te krijgen? Dat moet toch uit de vrouwen zelf komen? Nu worden er straks vrouwen gezocht om die functies te bezetten zonder te kijken of zij geschikt is voor deze functie. Niet de beste voor de functie, maar een vrouw die deze functie wil opvullen. Waar gaat dit heen? Als werkgever wil je toch de beste persoon voor de functie, ongeacht het geslacht? Door bedrijven te dwingen voor vrouwen te kiezen, worden we alleen maar bestempeld als zwak. Want we hebben hulp nodig vanuit de overheid om op zo'n functie te komen en blijken dus niet zelf over voldoende capaciteit te beschikken om er zelfstandig te komen.
En bovendien willen de vrouwen dat wel? Er is net een onderzoek geweest naar werkende vrouwen en dan blijkt het gros partime te werken en maar 10% van die vrouwen zou wel meer willen werken. Maar de meesten willen dus helemaal niet meer werken, en hebben waarschijnlijk ook geen ambitie voor een eventuele bestuursfunctie. En binnen de zakenwereld is het nog steeds niet geaccepteerd dat je partime werkt, ongeacht of je man of vrouw bent. Papadag is echt nog steeds niet hip hoor, terwijl toch best veel mannen dat willen.

Waarschijnlijk krijg ik nu elke feministe over mij heen: je maakt alles kapot wat er is opgebouwd. Wij vrouwen hebben ook recht op zo'n positie. Nee, je hebt niet het recht, je moet het recht verdienen en niet krijgen.

Maar waar ik nu helemaal klaar mee ben is dat elke zichzelf respecterende beroepsgroep een vereniging heeft voor de vrouwen vaak met vakblad/lijfblad. Bij mijn beroepsgroep is dat de vereniging voor vrouwelijke artsen, met als lijfblad VAMP(vrouwelijke artsen met power). Jaja, ik kots daarvan. Hiermee benadrukken we dus dat we anders zijn dan mannen en dat we dus ook anders behandeld moeten worden, want ja we zijn vrouw..... Daar krijg je echt geen gelijkwaardigheid mee! Integendeel zelfs. Het irriteert mensen, mannen en vrouwen. We zijn gelijkwaardig aan elkaar,niet gelijk, en dat worden we ook nooit (kijk maar eens naar ons DNA XX vs XY daar begint het dus al).

Waarom gaan we niet naar een systeem waar iedereen die geschikt is voor een functie deze zou kunnen vervullen? Ongeacht geslacht, leeftijd, geloofsovertuiging, seksuele geaardheid of noem het maar op!

Nee het echte feminisme van nu is niets voor mij. Maar het is wel goed dat onze moeders en oma's gestreden hebben voor gelijke rechten voor vrouwen en mannen. Maar dat is iets anders dan waar er nu voor wordt gestreden. Dat waren rechten als zelf mogen beslissen over je lijf en je leven. Nu gaat het over dat je voorrang hebt voor een bepaalde functie omdat je vrouw bent. Nee dat gaat er bij mij niet in. Dat moet je verdienen, dat moeten mannen tenslotte ook!

Telefoon

Zo na weer een maand van stilte volgt weer eens een blog, dit maal een zwaar gefrustreerde blog kan ik je wel melden.

Goed vorig jaar heb ik per ongeluk mijn telefoon zwemles gegeven in de wc en helaas heeft deze het niet overleefd. Mijn zusje was zo lief voor mij om haar reserve telefoon uit te lenen aan mij. Want het zou immers maar voor een jaar zijn ( ja dat krijg je met 2-jarig abonnement...). Dus ik dacht deze week, zo nog even een maandje of 2 dan kan ik alvast om een nieuwe telefoon want het abonnement loopt af in januari. Komt goed uit, kom ik ook eens van die belachelijk hoge kosten af....
Tja en dat had ik nu net even verkeerd gedacht. Ik bel vanmorgen met de Hi om te vragen hoe lang mijn abonnement nu eigenlijk nog loopt en dat blijkt nog te zijn tot maart 2010!!!(ja dat is dus nog 3/4 jaar) Ik vroeg haar hoe dit kon omdat ik al vanaf januari 2008 bij hun een abonnement heb waarop zij mij vertelde: "mevrouw dat is een 0 euro abonnement en daar geld dat contract niet voor."Het komt er dus op neer omdat ze bij Hi een fout hebben gemaakt met het nummer overzetten (zouden ze doen maar waren ze vergeten dus ging mijn abonnement klaarblijkelijk niet in (wist ik dus niet.....)) moet ik dus nu nog langer aan het abonnement vast zitten. En dat is balen.

Want: de ING (sorry voor alle merken die voorbij komen) heeft nu een aanbieding samen met t-mobile voor een Iphone en dat zag ik wel zitten. Hartstikke voordelig en ik krijg een nieuwe telefoon en ook nog eens een goedkoper abonnement. Wat wilde ik nog meer! Nou dat gaat dus nu mooi niet door, want de Hi doet een beetje moeilijk. En ja ik weet dat ze de regels volgen hoor, echt waar, maar ik betaal me nu suf en maak niet eens mijn belminuten op ook! Ik mag deze maand voor geloof ik 100 euro verbellen ( ja echt waar!). Nou kan ik redelijk bellen hoor maar dat krijg ik er niet door heen. Dus er moet een oplossing komen voor dit probleem en die moet ik nog even gaan bedenken.... Want dit gaat wel een beetje heel erg ver. Ook omdat de reservetelefoon heel langzaam aan het overlijden is....

Beoordelingen

Vandaag was het weer zover, ik kreeg weer een beoordeling over mijn kennis, houding e.d. voor mijn co-schap urologie. Vol goede moed ga ik zitten op de stoel naast mijn beoordelaar, ik heb er wel een redelijk gevoel over. Het is niet mijn vakgebied maar ik doe goed mijn best dus een beetje positiviteit moet er wel inzitten lijkt mij. Maar helaas kwam ik er al snel achter dat dit iets te hoopvol was.

Mijn grootste probleem is dat is geen professionele attitude heb, dat wel zeggen hij is er wel maar niet goed genoeg. "Maar dat valt aan te leren"volgens mijn beoordelaar. Nou daar zit je dan, maandagmiddag op een stoeltje naast iemand die zegt dat je eigenlijk niet goed omgaat met mensen, want daar kwam het op neer. Er werd een voorbeeld aangehaald waarbij ik tegen de patiënt vertelde dat we hem nog even moesten plagen met nog een rectaal toucher (voor de leken onder ons met een gehandschoende vinger in de anus voelen naar o.a. prostaat), en dat dat nog wel eens vervelend kon zijn. Ik had dit niet mogen zeggen want hierdoor zou de patiënt zich juist extra gespannen voelen. Ik was mij van geen kwaad bewust, omdat ik mijn opleiding juist wordt verteld dat je de patiënt moet voorbereiden op een dergelijk onderzoek. Blijkbaar is het toch fout aangeleerd.....

Na dit alles aangehoord te hebben vroeg ik om tips ter verbetering van mijn professionele attitude werd het even stil. Toen kwam het antwoord dat ik mijn "voelsprieten uit moest steken"of te wel: ik moet beter aanvoelen hoe de dingen overkomen die ik zeg. Ik was met stomheid geslagen dit is namelijk de eerste keer dat mij verteld wordt dat ik eigenlijk niet empathisch genoeg ben. Al hoewel dat is de tweede keer, want tijdens mijn psychiatriestage werd het ook al eens gezegd, en ook dit begreep ik niet. Zeker omdat de voorbeelden nergens op slaan! Mag niet zeggen dat iets pijnlijk kan zijn; heb weinig begrip voor de patiënt... Tja weet niet hoor, ik stuur niet iemand met de mededeling dat die kanker heeft het riet in en volgende week komt u maar terug voor O.K.
En ik in vorige stages juist gehoord heb dat ik een vak moet kiezen waarbij ik veel patiëntcontact heb en veel met mensen moet praten, omdat het sociale aspect van het beroep mij goed ligt. Ik kon juist goed omgaan met mensen, en legde de dingen duidelijk uit en begreep ook voor de patiënt waar de pijnlijke angel zat.

Ik weet het niet meer hoor! Geloof dat de chirurgie vakgroepen iets anders verstaan onder empathie en omgaan met de patiënt dan ik.... Gelukkig heb ik nu niet de ambitie om chirurg te worden!

Ik heb het gedaan!

Jawel ik heb het gedaan: ik heb mezelf opgegeven voor de 4 mijl van Groningen. En voor alle duidelijkheid dat is ruim 6 km hardlopen! Ik twijfelde al heel lang, ik wilde iets sportiefs doen en de sportschool is niets voor mij, ook teamsport is niet aan mij besteed. Maar na ruim een jaar geleden ook al eens verwoede pogingen gedaan te hebben om een hardloopschema te gaan volgen(jawel ik heb geloof ik twee of drie lesjes gedaan) heb ik nu toch maar eens besloten om door te zetten. Ik heb het totaal anders aangepakt. Viavia hoorde ik dat je online een podcast kan downloaden met hardloopschema's, dit is ingesproken voor een Vlaamse dame (Evy) en zij heeft het programma start to run. En deze lieve Vlaamse mevrouw helpt mij nu mijn conditie op te bouwen. Ze heeft er goede muziek bij en geeft precies aan wanneer ik moet hardlopen en wanneer ik even rustig mag uitpuffen(wel door blijven lopen!). Ondertussen moedigt ze me nog aan ook! De ideale coach dus.
Maar sporten zonder doel is ook wel een beetje duf dus ik moest en zal een doel vinden. Toen vertelde een vriendin van mij dat ik de 4 mijl wel kon gaan lopen, om dan toch maar een doel te hebben. Ik ben daar toch een nachtje of twee over gaan slapen en heb maar bedacht dat dat wel een goede zet was. Dus vanavond heb ik mij opgegeven en sta ik helaas nog op de reservelijst. Maar dat kan natuurlijk altijd nog veranderen! En ondertussen ga ik het hardlopen nog leuk vinden ook! Ik ben helemaal trots op mezelf dat ik het nu al voor elkaar krijg om 3 minuten achter elkaar aan hard te gaan lopen, iets wat ik nog nooit in mijn volwassen leven bereikt heb. Kan je nagaan hoe ik me voel als ik straks de 4 mijl uit kan lopen!

Maar de 4 mijl is pas in oktober, dus tot die tijd hard trainen, zorgen dat ik geen blessure krijg en gewoon lekker bezig gaan. En als ik het virus echt te pakken krijg, wie weet wat ik dan nog meer ga lopen. En dan komen natuurlijk alle attributen om de hoek kijken. Ik houd je op de hoogte!

Het is de nachtmerrie van elke dochter: lijken op je moeder. Als kind vond ik het altijd vreselijk als er tegen mij gezegd werd dat ik op mijn moeder leek. Dat was volgens mij absoluut niet zo want: ik was groter, had een heel ander gezicht dan haar en mijn karakter is ook nog eens totaal anders. Maar steeds vaker hoor ik om me heen dat ik precies zo ben zoals mijn moeder. Dezelfde trekken in het gezicht, dezelfde manier van praten en dezelfde manier van handelen. Het idiote is dat ik dat nooit zo gezien heb. Mijn moeder is een stuk rustiger dan ik en lang niet zo hard als ik. Ja het moet gezegd worden, ben toch best wel een harde tante.... Maar blijkbaar is mijn moeder vroeger net zo geweest als dat ik nu ben. Heel apart omdat mee te krijgen.

Qua uiterlijk zie ik de gelijkenis ook niet, maar tijdens mijn stage werd dat pijnlijk duidelijk. Ik loop stage in Sneek en op de afdeling dermatologie werkt iemand die mijn moeder al jaren kent, en haar dus ook kende toen ze net zo oud was als ik nu. Ik kom daar de koffieruimte binnen, zou me netjes voorstellen zoals het een co betaamd, wordt er even gezegd dat dat totaal niet nodig is want : "je bent precies je moeder, ik weet allang wie je bent."Oké dat is dan ook weer duidelijk. Je kent mij verder alleen als baby maar weet wel wie ik ben omdat ik dus sprekend op mama lijk... Eng hoor.

En nu kom ik er ook achter in het huishouden dat ik net zo ben als mijn moeder, en oh wat heb ik dat vervloekt toen ik nog thuiswoonde. Dan hielp ik mijn moeder met de was op te vouwen, en dan in het specifiek de handdoeken, dat moest dan op een dusdanige manier dat als het niet goed ging zij of zelf de handdoeken op haar manier opvouwde of ik moest het gaan opvouwen zoals zij dat wilde. Ik vond dat natuurlijk absoluut niet nodig want zo paste het toch ook in de kast? Nu ik samenwoon merk ik dat ik het dus ook op precies dezelfde manier opgevouwen wil hebben en als me het dan niet zint( niet op mijn manier red.) dan sommeer ik eigenlijk mijn vriend om het alsnog op mijn manier te gaan doen. Ik betrapte mezelf er laatst op en toen dacht ik: "nee, geloof dat ik het maar zo in de kast moet laten zitten. Het staat niet netjes maar alles ligt in de kast en hij helpt me tenminste mee met de was te doen. Dus ik moet niet zo zeuren."Maar elke keer als ik dan die kast open trek dan beginnen mijn handen te jeuken! Ik moet mezelf bedwingen om het niet alsnog zelf te gaan doen!

Kort om ik ben dus gewoon net als mijn moeder, hoe hard ik vroeger ook riep het nooit te worden! En eigenlijk ben ik er nog trots op ook, want het is me toch een geweldige vrouw!

1600 euro

Na weken van stilte dan toch maar weer een bericht van mij. De afgelopen weken is het schrijven toch een beetje der bij in geschoten en dat is natuurlijk zonde!

Maar ik zat nu achter de computer voor het bijhouden van de administratie, iets wat voor een student natuurlijk afschuwelijk is. Want elke maand kom je er weer achter dat al het geld dat je krijgt van de IB-groep en de bijdrage van je ouders nooit genoeg is. Je houdt, zoals Loesje dat altijd erg mooi zei, altijd een stuk van de maand over aan het einde van je geld. Meestal viel dit probleem nog wel op te lossen met het salaris dat halverwege de maand werd bijgeschreven, maar ook dit welkome extraatje is verdwenen sinds ik gestopt ben met werken.... Nu mag ik natuurlijk nog niet klagen, want ik leef nog netjes boven de maatstaf van de bijstand en beknibbelen op het eten hoef ik natuurlijk ook weer niet. Nee de voedselbank komt er nog lang niet aan te pas. Mocht het echt zo ernstig zijn dan kan ik er altijd nog voor kiezen om alles van een C-merk te kopen, niet meer wekelijks naar de bakker te gaan voor brood en allerlei andere lekkere dingen en mijn lekkere iets duurdere wijn gewoon te laten staan. Maar die bezuinigingen gaan mij toch echt iets te ver. Dus je moet creatief omgaan met je geld, en dat is iets wat mij mateloos irriteert.
Ik werk me op dit moment het schompes in een ziekenhuis, ben elke dag laat thuis, betaal me scheel aan collegegeld (iedere student weet dat dit bijna 1600 euro per jaar is.....) en ik krijg voor het werk in het ziekenhuis niet eens iets betaald! Ja het is echt godgeklaagd! Want echt onderwijs krijg je niet meer op de universiteit maar ik betaal nog wel 1600 euro per jaar om toegang te krijgen tot Nestor en tot mijn mailbox. Want tentamens maken die ik niet eens echt meer, ja oké als je de vier voortgangtoetsen per jaar mee telt.... Ik snap ook wel weer dat de ziekenhuizen voor alle co-assistenten geen salaris kunnen betalen en dat hoeft ook niet, maar het zou toch prettig zijn dat ik als arme student die bijna geen college meer volgt iets van korting krijgt op het collegegeld? Al is het maar de helft. Dat scheelt al weer 800 euro op jaarbasis. En daar kom je dan precies weer de maand mee rond!

Bij deze dus verzoek aan onze minister: "Als u er nu eens voor zorgt dat we maar de helft of minder collegegeld hoeven te betalen hoor je ons niet meer piepen over een salaris of stagevergoeding die we hebben willen voor de co-schappen." Lijkt me toch best een simpel en zeer wijs besluit!

Ondertussen ga ik verder met mijn administratie en hopen dat ik volgende maand toch net iets beter uit kom!

Je hebt van die dagen....

Je hebt van die dagen dat alles mis gaat, en vandaag is dus zo'n dag. Het begon allemaal goed, mooi op tijd uit bed alles stond klaar om weg te gaan. Maar toen begon de hele ellende. Ik wist dat ik het sleuteltje van mij slot kwijt was, aangezien het een los slot was kon ik nog wel gebruik maken van mijn fiets. Dus ik mijn andere slot proberen; geen beweging in te krijgen natuurlijk. Vriendlief een beetje lief aankijken of ik dan zijn slot mocht lenen. Nou dat mocht wel, maar dan moest ik zijn fiets wel naar binnen slepen.... (ja en bedankt!) Dus dat gedaan. Tijdens het fietsen ontdek ik dat mijn bandje wel heel erg leeg begint te worden. Was ik vergeten het opzetstukje van het ventiel af te draaien. Ja als er dan te veel druk op komt te staan dan loopt ie leeg. Dus halverwege snel dat ding er weer afgedraaid en verder gefietst.
Kom ik aan in Sneek, met de auto hoor fietsje zit achter in de auto, fiets in de stalling gezet, snel band opgepompt en door naar de co-kamer. Bedenk ik mij ineens waar ik toch mijn koffiebeker heb neegezet. Blijk ik die toch perongeluk op de auto te hebben laten staan! Jaja het gaat weer lekker dus. Kon ik weer naar buiten om de beker te halen.

Eenmaal op de poli aangekomen val ik tot drie keer toe bijna van mijn krukje, loop ik tegen deuren op en ga zo maar door. Laten we hopen dat dit niet een trend is die zich tot morgen doorzet!

Voor gevorderden

Iedereen kent het wel, je hebt een bouwpakket gekocht bij een bepaald woonwarenhuis, je weet wel die gele met blauwe, en dan komt de grootste uitdagen. Het in elkaar zetten van dit product. Want zo zuinig als de Ikea is leveren ze alles in pakketten aan. Heel erg handig en het past goed in de auto. Maar behalve de Ikea zijn er ook genoeg andere winkels die dit soort pakketten aanleveren. Zoals de bouwmarkt bij mij in de buurt. Vriendlief en ik hadden en mooie kast gezien, dus die aangeschaft, de vier pakketten in de auto geladen en zo naar huis gereden. Eenmaal thuis, alles naar boven gedragen en daar begon het hele verhaal.

Zoals de meeste mensen weten zijn Ikea spullen relatief makkelijk in elkaar te zetten. Volg de gebruiksaanwijzing, soms wat extra met de hamer slaan en dan is het klaar. Nou is dat dus niet het geval bij mijn bouwpakket. Je moet eerst deel A open maken, daar in zitten wat planken, maar nog veel belangrijker de schroefjes, scharnieren en ga zo maar door. Dus alles gesorteerd, en vol goede moed aan de slag. Het verliep soepel, en na een hele poos schroeven zouden we de kast op zijn plaats zetten om vervolgens de deuren er in te hangen. Maar helaas dat liep anders. De kast leek in eens niet meer te passen. Wel een uur bezig geweest met het inpassen en doen, maar helaas. Dus de moed opgegeven. We hebben speciale trolleys gekocht hem daar op gezet en toen paste hij perfect op de plek. Mooi in de muur verankerd en daar gaan we weer. Bij het ophangen van deur drie, komt ineens de hele kast naar voren. Helaas de muurankers hebben het niet gered..... Toen was de frustratie op zijn top, en besloten we de kast gewoon maar in de hoek te proppen. En ja wel hoor, hij paste in eens wel....

Maar toen kwam het deuren spektakel. We kregen ze maar niet goed gesteld, met geen mogelijkheid zaten ze er recht in. Een drama. Uiteindelijk behulpzame vader gebeld, en hij heeft geholpen. En toen kwamen we tot de conclusie dat er twee soorten scharnieren waren. Voor de gewone deuren en voor de spiegeldeuren..... Dus alles kon omgewisseld worden. En weer proberen de deuren er in te krijgen. Weer niet mogelijk ze te stellen. Totdat we erachter kwamen dat de kast absoluut niet in het lood staat. Met geen mogelijkheid zelfs, dus het stelprobleem bij deze ook weer verklaard.

Nou kan ik je melden dat ik een simpele Ikea-kast wel in elkaar kan zetten maar een kast van een bouwmarkt? Nee die is toch echt voor de vergevorderde klusser. En tot die categorie behoor ik absoluut niet!

bankenshoppen

Jaja het was zover. Eindelijk mocht ik samen met vriendlief een nieuwe bank uitzoeken. We hadden het er al een beetje over gehad en al wat bedacht wat we wilden. Ik had een leuke bank en stoel bij de ikea gezien, en vriendlief was daar toch niet helemaal weg van. We krijgen dan een heel erg ikea-huis was zijn antwoord, en het was niet helemaal wat hij wilde. Hij had liever een 2,5-zits met een chez longue. Ik kan me daar opzich ook wel weer in vinden. Dus de auto in richting de meubelboulevard. Eerst naar het woonforum naast het spoor, hele mooie bank gezien. Maar deze bank nam wel gelijk helemaal het budget in beslag dat we voor een bank en een stoel hadden gereserveerd. Dus dat was pijnlijk, maar toch de bank was wel heel erg mooi.

Maar we hadden in een foldertje ook een mooie bank gezien bij Seats&Sofa's, en die was de helft van de andere bank. Dus je slaat jezelf voor je kop als die ook net zo lekker zit en net zo mooi is als de ander terwijl de prijs een stukje gunstiger is. Dus wij daar heen rijden, toch een beetje achterdochtig voor deze winkel gezien de recensies in de verschillende fora online.
Deze achterdocht bleek dus ook geheel terecht. We waren nog geen 10 stappen binnen of een verkoper kwam op ons af of hij ons helpen kon. Nee, dat kon hij niet we wilden gewoon even rond kijken. Nou dat kon wel, maar met een prijslijst was het makkelijker. Want de prijzen staan niet vermeld boven de banken (jaja zo kan je natuurlijk met meerdere prijslijsten werken). En er werd ons uiteraard gevraagd of we koffie wilden. We hebben dit aanbond met alle liefde afgeslagen.
Dus de winkel door opzoek naar allerlei banken. De winkel is een soort opslagloods, waarbij er overal banken staan. Er is geen echt showroom, als je het zo wil noemen, en alle banken staan naast elkaar. Geen eenheid, en geen gezellige hoekjes waarbij de banken goed tot hun recht komen. Maar goed, ze zijn goedkoop dachten we nog, dus dan zal je dit wel krijgen. Maar de banken die we bekeken, zaten niet lekker, vonden we niet mooi en ga zo maar door. En tot onze schrik, bleek deze prijsvechter toch niet echt zo'n prijsvechter te zijn. De banken die we zagen en evt een optie zouden kunnen zijn waren duurder dan de eerste bank die we zagen. En nog eens een stuk minder mooi ook.
Ondertussen komt de bewuste verkoper ons weer tegemoet lopen van de andere kant en vraagt of hij ons nu kan helpen. Nee we willen gewoon even verder zien en ons oriënteren. De beste man bood ons weer koffie aan, en dat hebben we uiteraard weer afgeslagen.
We maken ons rondje af en gaan zitten op een bank die wel redelijk in de buurt komt van wat we willen, maar hij is nog net zo duur als de eerst(zelfs nog iets duurder) en minder mooi. Maar de beste verkoper rook zijn kans en kwam meteen op ons af. Of dit dan de bank was die we zochten, en willen we dan een bank van leer of stof. Willen we een bank met losse kussens of een bank met conventionele kussen. En wilden we dan een bank met een eentonige stof of met een gemêleerde stof. En hij wilde ons nog wel even rondleiden door de winkel en ons banken laten zien. Nou dat is wel prima hoor, maar of het veel zin heeft, denk het niet. Dus wij weer langs alle banken en weer alles afkeuren. En die beste man maar weer zijn best doen.
Maar onderhand had ik er wel een beetje genoeg van, maar vriendlief wilde nog wel even doorgaan.... Dus wij weer terug naar de bank waarop we waren gaan zitten. De folderbank hadden we gezien, en die was niet mooi en zat beroerd, dus dat was ook weer opgelost. Onderhand vond de verkoper de bank waarop we zaten geschikt voor ons en overlegde even met zijn baas over de prijs (en nee dit was niet op ons initiatief). De man kwam weer terug, met zijn baas in de kielzog, die ons vervolgens voor de derde keer koffie aanbood. En uiteraard hebben we het weer afgeslagen. Ook had hij voor ons nog soep in de aanbieding, dan wel zonder ballen. Ook daar nee tegen gezegd te hebben begon het onderhandelen. Dus we konden de bank mee nemen voor een bepaalde prijs, maar als we het cadeaupakket zouden laten zitten(wat naar mijn mening toch altijd gratis is...) kon er 200 euro van de prijs af. En als we gelijk beslisten dan kon er nog eens 50 euro vanaf. Het komt er dus opneer, dat als we gelijk even een bank aanschaffen voor een bedrag met 4 cijfers, dan kan het goedkoper. Vriendlief, vond het vreemd dat we nu 50 euro korting konden krijgen en dat dat morgen dan niet meer gold. Want de prijs kon natuurlijk niet zo snel stijgen. De beste verkoper vond dat dat wel kon, bovendien werkten ze met targets en daar was de prijs ook afhankelijk van. Nou zijn vriendlief en ik absoluut niet onder de indruk van targets, en het is zelfs zo dat ik al de verkoop niet doorlaat gaan om een target (ja ik weet het ouderwets). Dus vriendlief en verkoper in discussie, de baas van verkoper keek het allemaal mooi aan van een afstandje van 4 meter, en zich ook een beetje mengen in de discussie. Ik heb de discussie afgekapt door te zeggen dat deze discussie zinloos was. Of te wel: "Meneer de verkoper wij gaan echt geen bank kopen als je zoveel aan de prijs kan sleutelen door alleen een target."Maar meneer had het niet door en beaamde mijn antwoord. Vriendlief had het door, we zijn opgestapt, en door gelopen naar buiten.

Maar om het verhaal af te maken, we zijn doorgelopen naar de overburen, hebben daar een geweldige bank, en stoel met poef gevonden. Hebben er een nachtje over geslapen en daarna hebben we hem besteld. Nee voor ons geen Seats&Sofa's meer!

De meest belangrijke vraag van de dag is altijd: "Wat eten we vandaag?" En hoe gek ik ook ben op koken, heb een hele verzameling kookboeken in de kast staan, voor door de week ben ik altijd inspiratieloos. Want het moet niet te lang duren, het moet lekker zijn en je moet het op voorraad kunnen hebben. Want ik ga echt niet elke dag boodschappen doen. Ik doe meestal op zaterdag boodschappen voor de rest van de week, en niet vaker. Hooguit als ik eens een keertje iets vergeten ben nog even snel naar de supermarkt.... Maar goed ook afgelopen week kwam deze vraag weer bovendrijven. Wat zullen we eens gaan eten? Nou de eerste paar dagen van de week kan je je altijd nog wel wat bedenken, maar daarna... Het is vaak het standaard recept van paste, een keer aardappels met groenten en vlees, een keertje iets met rijst en daarna... Ja daarna wordt het altijd een beetje moeilijk. Aangezien ik nu niet echt een liefhebber ben van gekookte aardappelen wordt het soms een beetje eentonig.
Maar als ik in het weekend kook, dan wil ik vaak uitgebreid koken, met allerlei ingrediënten. En als ik dan een hele dag in de keuken moet staan, dat maakt me dan ook absoluut niet uit. Want dat vind ik eigenlijk wel het meeste leuke wat er is. Nieuwe recepten uitproberen, hopen dat het lukt en ga zo maar door.

Maar vandaag is het woensdag, en zit eigenlijk alweer met de vraag, wat te koken vanavond. Maar ik heb het antwoord bij mijn moeder gevonden. Het wordt kip met kerriesaus en rijst. En nee niets uit een pakje, gewoon helemaal zelf gemaakt!

Peter en Margreet

Ze waren er weer vandaag, Peter en Margreet. De helden van de hele straat en misschien zelfs wel van de wijk. Ze komen een keer of 4 tot 5 per week bij mij in de straat en hebben het dan heel erg druk. Ook kwamen ze vandaag bij mij langs, en ik werd er weer helemaal gelukkig van. Als ik dan tegen vriend zeg dat Peter en Margreet zijn langs gekomen dan weet hij al hoe laat het is, want dan is er een pakje bezorgd. Je begrijpt het al, Peter en Margreet rijden voor TNT post en bezorgen de pakjes. Ze rijden in een mooie witte bus met een sticker erop waarop staat dat zij rijden voor de TNT. Maar ik moet bekennen dat ik de oude bus van Peter en Margreet leuker vond, zal ook even uitleggen waarom. Peter en Margreet deden vroeger aan line dancing en dat stond ook op de bus met de cowboylaarzen. Ook stonden hun namen op de bus, dus vandaar dat ik ook weet dat het Peter en Margreet zijn.
Maar soms hebben ze het zwaar, vooral als er van die onbenullen zijn zoals mij zelf die dan een fiets per post laten bezorgen. Ja je leest het goed, een fiets. Ik heb twee weken geleden via internet een vouwfiets besteld en die wordt dan via de pakketservice van de TNT thuisbezorgd, dus zo ook vorige week. Maar je moet weten dat een vouwfiets, ondanks dat ie klein is, toch al gauw een kilo of 12-15 weegt (misschien nog wel meer ook). En als dat is een grote doos zit, met van die lekkere snijdende touwtjes dat je dan niet heel gelukkig bent als postbesteller dat je die thuis moet bezorgen bij iemand. Je moet hem je bus uitslepen, vervolgens de straat over naar de persoon die hem besteld heeft. En waarschijnlijk vraag je je tijdens het lopen af waarom deze onbenul zijn fiets besteld heeft via internet, hem dan laat bezorgen door de postbesteller en hem niet zelf komt halen. Nou dat is vrij simpel Peter, het is namelijk goedkoper om deze fiets te laten bezorgen door de TNT dan hem zelf op de halen in Utrecht op een bedrijventerrein. Maar bij deze Peter, sorry dat ik je met mijn fiets heb lopen maar ik ben erg gelukkig met mijn kleine rooie fiets. Hij staat opgevouwen beneden bij de trap en kan hem zo pakken wanneer ik hem nodig heb, wat een uitkomst.

Maar terugkomend op het feit waarom Peter en Margreet vandaag bij mij langs kwamen, of eigenlijk alleen Margreet want het pakje was niet zo zwaar dus zij kon dat wel tillen. Ik had iets moois besteld, weer op internet, voor op de slaapkamer. Nee geen spannende dingen voor in het nachtkastje, maar gewoon twee mooie haken voor aan de muur. Eentje met de letter J en eentje met de letter G. Daar kunnen dan straks de ochtendjassen ophangen, als de slaapkamer helemaal klaar is met verven.

Maar binnenkort mogen Peter en Margreet nog veel vaker langskomen om dingen te bezorgen, want ik ben nog lang niet uitgewinkeld op internet! Dus Peter en Margreet, tot snel!

Werkstress

Zoals veel studenten heb ik ook een bijbaan. Mijn bijbaan zit in de thuiszorg, iets wat ik altijd erg leuk gevonden heb. Maar de laatste paar weken ben ik geloof ik niet zo blij meer met mijn bijbaan. Zoals iedereen weet hebben ze bij de thuiszorg chronisch geldgebrek, zo ook bij de organisatie waar ik werk. Dus er moet een oplossing gevonden worden, en daarin zijn ze zeer creatief! Allereest is het de bedoeling om maar 10% van de gewerkte tijd te besteden aan niet cliëntgerelateerde zaken. Dus dat betekend fietsen, sleutels pakken, rapporten lezen en rapporteren. Dus je begrijpt als snel dat als ik 4 uurtjes werk ik maar 24 minuten mag besteden aan ander werk. Bijna niet te doen! Daar kwamen ze ook achter bij de grote bazen dus is er een nieuwe oplossing bedacht, dat is namelijk kijken naar de indicaties die patiënten hebben en zien of er ruimte in zit zodat we meer tijd kunnen declareren dan dat we er eigenlijk kwijt zijn. En geloof het of niet, bij een hele hoop mensen zat er extra tijd in de indicatie. Dus voor het uittrekken van kousen krijg ik nu 20 minuten de tijd, en voor medicatiecontrole heb ik ook 20 minuten de tijd. Nou laten we eerlijk zijn, die 20 minuten heb ik niet nodig hoor. Maar omdat dit cliënttijd is, wordt het betaald door de verzekeraar en kan ik dus gewoon reizen of schrijven in de tijd van de cliënt en levert het mijn baas alleen maar geld op! Slim bedacht opzich, ware het niet dat de cliënten uiteindelijk altijd een eigen bijdrage hebben en die gaat door dit grapje ook omhoog. Maar dat weten de mensen zelf niet. Dus dit zal altijd weer gedonder opleveren, ben benieuwd hoe ze daarmee om zullen gaan!

Voor de mensen die willen weten hoe het er nu aan toe gaat in de thuiszorg zal ik je even verwijzen naar de filmpjes van van koten en de bie via youtube.com

http://www.youtube.com/watch?v=-mS1aIIzyMI

Kijk ook even bij deel 2t/m 6

Krijg je een idee van mijn werk.....

Hoe het allemaal begon

Ook ik ben begonnen met een blog, mede geïnspireerd door vriendin Natasja. Vond het wel tijd worden om mijn belevenissen met de wereld te delen. Komende twee jaar ga ik me bezig houden met mijn toekomstige beroep, namelijk dokter worden. Ik ga dit nog allemaal oefenen door een vervelende witte jas te worden, zo eentje die een andere witte jas volgt. De echte grote baas volgen dus. Je begrijpt al, ik word co-assistent. Ik ga dit doen in een ziekenhuis ergens in het noorden van Nederland (beetje anoniem blijven). Betekend niet dat ik net als Anne Hermans( schijfster van de Co-assistent red.) alles ga bijhouden wat ik in het ziekenhuis zal meemaken. Maar het zal zeker genoemd worden. Dus bij deze.
Veel succes met lezen, en hopelijk beleef je er net zo veel plezier aan als ik!

Liefs,